MAHMUT DERVİŞ / 48 NUMARALI ODA

Yüreğinin ortasında
bir karanfil buldular
ve ay ışığı.
Sokak ortasında,
taşların üstünde,
köpek gibi bırakılmıştı.
Cebinde bir kibrit kutusu buldular,
bir yolculuk izni,
ve sımsıcak ellerinde
bir iki resim.
Anası geldi öptü.
Sonra ağladı.
Sonra hep ağladı.
hep ağladı,
hep ağladı.

Yaban otları yetişti gözlerinde .
Gölgeler çoğaldı.
Ağabeyi,
delikanlıyken gitmişti iş aramaya
tüm pazarlarında kentin.
Yakaladılar onu.
Yolculuk izni yoktu.
Çürümüş bavullarını taşıyordu
daracık sokaklar arasında.
Böyle battı ay ışığı,
böyle öldü.
Ey köyümün yavruları!


(Çev.: A. Kadir - Süleyman Salom)