ARTHUR RIMBAUD / ILLUMINATIONS / BARBAR

Nice sonra, günlerin, mevsimlerin ardından, yaratıkların, ülkelerin,

Kanlı etlerden bir sancak denizlerin ipeği üstünde ve kuzey çiçeklerinin; (o çiçekler ki yoklar.)

Kurtulmak eski asker havalarından - ki hâlâ yüreğimize, kafamıza saldırıyorlar - o eski katillerden uzak.
Oh! kanlı etlerden bir sancak denizlerin ipeği üstünde ve kuzey çiçeklerinin; (o çiçekler ki yoklar.)

Erinç!

Yağan yangınlar, kırağı borasına; -Erinç! - Bizim için sonuna dek kömürleşmiş olan dünyanın yüreğinin attığı elmas­lı rüzgâr yağmurundaki ateşler. - Ey Yeryüzü! (Uzağında, işi­tilen, duyulan o eski kışlaya dönüş borularının ve eski yalım­ların,)

Yangınlar ve köpükler. Çalgı, uçurumların kıvrılışı ve çar­pışı yıldızlara buz parçalarının.

Ey Erinç, ey yeryüzü, ey çalgılar! Ve orada dalgalanan biçimler, terler, saçlar, gözler. Ve göz yaşları beyaz, kaynayan, - ey erinç! - ve bir kadın sesi yanardağların dibinden ve ku­zey mağaralarından gelen.
Sancak...

ÇEV: İLHAN BERK